Postdoc onderzoeker Job Stoks (CARIM) ontving recent de Dekkerbeurs 2025 van de Hartstichting voor zijn onderzoek naar het voorspellen van hartstilstanden na een hartaanval. De feestelijke uitreiking vond plaats op 11 maart in Theater Diligentia in Den Haag. Met zijn onderzoek wil hij beter begrijpen wie risico loopt, waarom en wanneer, met als doel hartstilstanden in de toekomst beter te kunnen voorkomen.
Wij legden Job drie vragen voor over zijn onderzoek en wat deze beurs voor hem betekent:
Wat inspireerde je om je te richten op het voorspellen van hartstilstanden na een hartaanval?
Een hartstilstand is een héél ingrijpende en gevaarlijke gebeurtenis, die we het liefst willen voorkomen. Een hartaanval kan het risico op een hartstilstand verhogen, maar het blijft lastig om dit risico goed in te schatten: de huidige methodes zijn relatief grof en sluiten niet altijd goed aan bij de individuele patiënt. Nóg lastiger is het bepalen wanneer een hartstilstand optreedt per patiënt. Dat maakte mij nieuwsgierig: waarom krijgt de ene patiënt wel een hartstilstand, en de andere niet? En waarom gebeurt dat bij de ene patiënt pas na 10 jaar, en bij de ander al na 1 jaar?
Ik denk dat een deel van het antwoord ligt in het moment waarop we het risico voor hartstilstand bepalen, en wat er over verloop van tijd in de patiënt verandert. Op dit moment baseren we deze risico-inschatting op basis van een éénmalige echo van het hart (of soms twee), kort na het infarct. Mijn idee is: als we de ontwikkeling van het hart na een hartinfarct beter leren begrijpen en beter opvolgen in de tijd, kunnen we hopelijk ook beter inschatten wanneer, en bij wie het misgaat.
Welke inzichten uit jouw onderzoek kunnen patiënten en artsen nu al helpen in de praktijk?
Een belangrijk inzicht is dat het risico op hartstilstand waarschijnlijk minder ‘vaststaand’ is dan we lang hebben gedacht: het is persoonlijk, en het kan veranderen over de tijd. Een momentopname, zoals een echo kort na het infarct, geeft daardoor slechts een beperkt beeld. Het is nu al waardevol om ons hiervan bewust te zijn: het hart van de patiënt die in maart naar het ziekenhuis komt, is in juni niet meer hetzelfde. Maar hoe het hart van binnen precies verandert, en of dit daadwerkelijk betekent dat we meer metingen moeten gaan doen voor een betere risico-inschatting, dát blijven belangrijke vragen die we nog moeten onderzoeken.
Wat betekent het voor jou persoonlijk om een Dekkerbeurs te ontvangen voor dit onderzoek?
Het ontvangen van de Dekkerbeurs voelt heel bijzonder. Het voelt als een sterke erkenning voor het belang van dit onderzoek, en ook als erkenning van mij als onderzoeker. De beurs stelt me in staat om 3 jaar onderzoek te doen naar dit onderwerp, en geeft me de ruimte om de nieuwe inzichten die ik opdoe dichter naar de klinische praktijk te brengen. Hiervoor ben ik de Hartstichting erg dankbaar.
Bekijk ook het filmpje waarin Job zijn onderzoek toelicht.